Sharon Polak Posts

Author: Sharon Polak

Sabrine

Sabrine is 12 jaar en zit in groep 8 van basisschool de Avonturijn. Ze zit op kickboksen en vindt daarnaast voetballen heel leuk. Ze woont bij haar ouders in Amsterdam Zuid en heeft een oudere zus van 23 jaar en een zusje van 11 jaar. Als ze later groot is wil ze eigenlijk graag professioneel voetbalster worden, mocht dat niet lukken dan wil zij dokter worden en anders is advocaat ook nog een optie.

Hoe vond je het om de kinderen van de vriendsschapsschool te ontmoeten?

Ik vond het best wel leuk en spannend om ze te gaan ontmoeten. Ik was wel heel benieuwd naar hoe ze zouden zijn, want we hadden ze alleen op een foto gezien. Van sommige kinderen verwachtte je op het eerste gezicht niet dat ze best wel speciale antwoor- den zouden geven! En we kwamen er ook achter dat we eigenlijk meer op elkaar leken dan we dachten!


Is er iets tijdens de uitwisseling gebeurd wat je nooit meer zal vergeten?

Ja, eigenlijk heb ik gewoon vrienden gemaakt! En die zal ik nooit vergeten.

Wat vond je het leukste tijdens de uitwisseling?

Toen we naar buiten gingen om de speurtocht te doen. Dat vond ik echt heel leuk, omdat we elkaar ook moesten helpen en daardoor konden we elkaar goed leren kennen. Door de speurtocht kon ik ook over de plekken van daar leren. De speurtocht in mijn eigen wijk was ook leuk, ik heb zelfs nog iets nieuws geleerd over een kunstwerk bij de speeltuin waar ik vaak speel! De begeleiders waren ook heel chill, ze waren aardig, letten heel goed op je en helpen je.

Wat denk je dat de leerlingen van de vriendsschapsschool van jou hebben geleerd?

Misschien hoe je echt logisch moet nadenken. Er was bijvoorbeeld een vraag waar je logisch moest nadenken en ik kan dat wel goed en legde aan de rest van mijn team uit hoe ik dat doe.

Vind je dat alle kinderen in Nederland mee zou- den moeten doen met Welkom in Mijn Wijk?

Ja, ze leren ervan. De kinderen die niet zo vaak met andere kinderen kunnen omgaan, kunnen ook leren dat niet iedereen hetzelfde is. Als je meedoet dan kom je er eigenlijk achter dat iedereen gewoon een beetje anders is, maar dat er ook veel dingen hetzelfde zijn. Je leert er beter door omgaan met andere kinderen van je eigen stad of dorp.


Wat wil je nog meegeven?

Je moet echt geduld hebben als je iemand net leert kennen. Je moet niet van te voren een mening over iemand hebben, of wat je eerst denkt over die persoon ook tegen diegene zeggen als het niet aardig is. Je moet iemand eerst goed leren kennen voor- dat je kan zeggen wat je van die persoon vindt.

Kayli

Kayli is 11 jaar oud en zit in groep 8. Ze woont nu al bijna 4 jaar in Amsterdam West, daarvoor woonde ze in Amsterdam Zuid, dat was haar eerste thuis. Haar hobby is kickboksen, dat doet ze elke dinsdag en donderdag. Als ze later groot is wil ze graag advocaat worden of verzorgster voor oude mensen of kinderen.

Hoe vond je het dat je kinderen uit een andere wijk zou gaan ontmoeten?

Ik vond het wel spannend, want ik ben best wel druk, of niet echt druk, maar ik praat wel heel veel. En ik dacht straks gaan ze zeggen “ze praat echt veel”, maar ze gingen zelf ook veel praten dus dat kwam wel overeen. Ik vond het ook wel spannend, omdat ik ze nog niet echt kende. Eerst dacht ik “zou dat wel klikken?”, maar het ging wel goed!

Hoe ging het toen je ze écht ging ontmoeten?

Ik vond het aan de ene kant wel leuk om ze te gaan ontmoeten, maar ook wel een beetje raar. Het gebeurde allemaal zo opeens: je wordt opgehaald, je gaat met de tram en dan kom je op een hele nieuwe school aan. Toen we daar kwamen hebben ze ons goed welkom geheten, dat was heel fijn; een warm welkom. Daarna gingen we naar hun klas en gingen we ons even voorstellen en voelde ik me wel al thuis, want de kinderen gingen al grapjes maken.

Wat viel je op toen je op jullie vriendschapsschool kwam?

Het was heel anders dan onze wijk. Hier is het rus- tig als je gaat spelen op het schoolplein, daar was het ook wel rustig, maar gezelliger; iedereen speel- de met elkaar. Ook al zat je in groep 3, dan kan je ook gewoon met kinderen uit groep 6 of zo spelen. Dat zie je hier niet. Het is ook schoner dan hier; hier liggen bijna overal waar je loopt sigaretten. Ik vind het heel zielig dat mensen dat doen, je kan het toch gewoon in de prullenbak gooien?

Is er iets tijdens de uitwisseling gebeurd wat je nooit meer zal vergeten?

Ja, dat we met elkaar op de foto gingen bij de yogaplek. Dat zal ik nooit vergeten, want de foto die ik gekregen heb, zal ik ook nooit weggeven. En de namen van mijn teamgenoten, die zal ik ook nooit vergeten.

Over wat voor dingen hebben jullie allemaal gepraat?

Over de buurt, wanneer we jarig zijn, over van alles eigenlijk. Een keer, toen hadden we pauze en gingen we ‘doen, durf of de waarheid’ spelen. Dat was ook heel leuk, toen hebben we ook veel over elkaar geleerd.

Wat vond je het allerleukste van de uitwisseling?

Alles was leuk! Maar ik vond het heel leuk dat we hier de geschiedenis van mijn buurt mochten vertellen en dat zij dat ook over die van hun deden. Dat vond ik heel leuk en interessant.

Wat denk je dat de kinderen van de vriendschapsschool van jou hebben geleerd?

De geschiedenis van de buurt hier en om vrolijk te zijn. Ik vond het heel leuk, maar ook speciaal, om mijn eigen wijk aan mijn teamgenoten te mogen laten zien! Ik denk dat ze ook van mij hebben geleerd om door te zetten.

Vind je dat alle kinderen in Nederland mee zouden moeten doen met Welkom in Mijn Wijk?

Ja natuurlijk, want zo leer je ook andere wijken kennen en andere kinderen. En het is gewoon leuk!

Hartenkreet

Wat heeft het staken nu eigenlijk opgeleverd? De helft van het bedrag werd aan het basisonderwijs toegezegd. Maar er staan over een paar weken in november, weer nieuwe stakingen op de agenda. Waarom staken? We vroegen het aan één van WIMW’s favoriete leerkrachten Nètâl.

Door: Nètâl Beijert

Leerkracht word je vanuit je hart. Als je met bevlogenheid werkt, doen een paar euro meer of minder er niet toe. Het verschil in salaris wordt echter steeds groter. Zo groot zelfs dat collega’s van middelbare scholen mij aanspreken als ik op schoolbezoek kom met groep 8. Ze uiten bewondering en vinden het schandalig dat wij in het basisonderwijs aanmerkelijk minder verdienen. Dat vind ik ook en dat is vooral lastig, omdat je na een paar jaar werken in het basisonderwijs hetzelfde salaris behoudt tot aan je pensioen!

Nederlandse leerkrachten hebben massaal gestaakt, maar waarom eigenlijk?

Iedereen heeft het erover dat er kleinere klassen nodig zijn, dat er meer ondersteuning moet komen om te zorgen voor werkdrukverlaging. Maar hoe zit het precies met de werkdruk? Voor mij heeft dat te maken met het stadsdeel waar ik lesgeef, waar kinderen opgroeien in een situatie waar armoede en gestapelde problemen aan de orde van de dag zijn. Door alle administratie lijkt het bijna alsof lesgeven een neventaak is geworden.

Na de les begint mijn werk eigenlijk pas en begin ik met de administratie en die is overweldigend: groepsmappen, zorgmappen, toetsmappen, weekplanningen, dagplanningen, dossiers van de leerlingen bijwerken. Is alles van deze administratie echt nodig? Want na de administratie wil ik natuurlijk ook gewoon opdrachten van leerlingen nakijken en lessen voorbereiden. We doen er allemaal aan mee; ik hoor weinig schoolbesturen die hun nek uitsteken en die het een halt durven toe te roepen. Ik hoor wel vaak “ja…..als de inspectie komt…..”.

Gelukkig werk ik nu op een school waar er vanuit directie en bestuur wordt meegedacht. Op mijn huidige school is alles bespreekbaar, er wordt op je gelet en voor je gezorgd als leerkracht. Dat is voor mij de eerste school sinds 20 jaar onderwijs!

De directie staat achter de keuzes die ik maak. En dat is niet voor niets: ik heb mijn werk altijd aan de inspectie kunnen uitleggen, maar dat moet je wel durven. Het gros van de leerkrachten voert klaarblijkelijk gedwongen door de schoolbesturen gewoon alles uit. En dat geeft ongezonde werkdruk.

Dus ja, de werkdruk moet minder en dan voornamelijk door de administratieve verplichtingen te verminderen. Daarbij, het salaris moet redelijk zijn, want het voortgezet onderwijs en het bedrijfsleven lokken, terwijl er een groot lerarentekort dreigt. Het is daarom extra belangrijk om ervaren krachten die met passie en liefde werken voor het basisonderwijs te behouden.

Passie is op een gegeven moment niet meer genoeg. Zelfs niet voor leerkrachten.

*Nètâl Beijert is ruim 20 jaar leerkracht in het basisonderwijs. Ze geeft les in Amsterdam Zuidoost en heeft met haar klas meegedaan aan het uitwisselingsproject Welkom in Mijn Wijk.

Welkom in Mijn Wijk voor speciaal basisonderwijs

Het Welkom in Mijn Wijk team is in opdracht van de Gemeente Amsterdam het programma op maat aan het ontwikkelen voor het speciaal basisonderwijs.

Vaak zijn de scholen die speciaal basisonderwijs aanbieden geen buurtschool, maar zijn de kinderen (en de leerkrachten soms ook) toch erg nieuwsgierig naar de wijk waarin zij elke dag

naar school gaan. Wat is er te doen? Wat is er te zien? Wie wonen er eigenlijk? Met het aangepaste programma blijft het hart van Welkom in Mijn Wijk hetzelfde: een ontdekkingsreis in de wijk, de ander én over jezelf in het kader van burgerschap.

De leerlingen gaan de wijk in waar hun school staat en maken op een interactieve manier kennis met verschillende winkels, instellingen en mensen die daar te vinden zijn. Hierdoor kunnen leerlingen oefenen met het contact maken in de stad met ‘anderen’, op reis gaan én maken zij ook op een andere manier kennis met elkaar, elkaars achtergrond en de omgeving waarin zij zich dagelijks bevinden. Zoals ook in het reguliere programma zijn alle activiteiten gebaseerd op coöperatief leren, waarbij samenwerking en onderlinge afhankelijkheid centraal staan.

What?

What?

Welcome to my Neighbourhood project is an exchange programme for elementary schools in which pupils of different social/ethnic backgrounds meet to increase diversity competences.

A key to the success of the programme is the use of Cooperative Learning in the activities.  This methodology offers to translate the contact hypothesesin educational setting into positive experiences.

foto 1

Why?

Why?

In the Netherlands and many other multicultural societies, children grow up in segregated neigbourhoods due to socio-economic and ethnic segregation. Children live in the same city or region, but in different worlds. It is therefore not self-evident to get in contact with children of different backgrounds, and develop skills for intercultural citizenship.

The project acts on this by enabling these children to have positive experiences with peers from other environments. This means – on an individual level – that children are able to develop competencies necessary for dealing with diversity. On societal level this can be expected to have a positive effect on social cohesion.

foto 2

How?

How?

Schools are matched on basis of the schools’ neighbourhoods and pupil populations. Combinations of schools are sought with pupils who differ in social and ethnic backgrounds.

The programme’s duration is two weeks (three half-days a week). The first week takes place at school. Children are prepared for the exchange and are stimulated to reflect on who they are themselves, on the kind of school they are attending and on the kind of neighbourhood they live in. At the end of the first week the pupils meet each other on the internet.

The actual meeting takes place at the beginning of the second week. The first half-day, half of the pupils are exchanged to another neighbourhood, whereas the other half hosts in their own neighbourhood. The second half-day tables are turned and during the exchange, pupils carry out explorations and games in the neighbourhood. The programme finishes with a competition, comparing groups for who has best gotten to know the pupils of the other school.

foto 5

Who?

Who?

Welcome to My Neighbourhood focuses on the oldest pupil groups of elementary education. Combinations of elementary schools are being sought with pupils who differ in social and ethnic background. The groups children work in are mixed, a few children from their own class and a few from the partner class.

foto

Results

Results

About 45 exchanges have taken place – 90 classes, around 2,250 pupils. The programme runs at more than 30 different schools, many have been participating for multiple years. Before and after the exchange, diversity competences have been measured with online questionnaires (developed with Leiden University). Results show that pupils after the exchange are more positive towards contacts and friendships with their peers and have less anxiety. Interviews with teachers show that the vast majority of teachers felt that the program was ‘an effective tool for reducing existing prejudices’.

foto 8

And what now?

And what now?

Welcome in my Neighbourhood started as a grass root initiative and now has several years of experience in developing, executing and improving the method for connecting different groups of children with each other within the Netherlands. In order to spread the programme within the Netherlands,   various materials were developed.  For example a manual, a road map for teachers, a programme book for pupils, a booklet “We Will Keep Contact” and instruction dvd’s. The foundation behind the method has several partners throughout The Netherlands that run the program in their region as a franchise.

Are you interested in applying the method in your local context? Let us know!

foto 4